Alledaagse dingen!

Vrijheid: een groot goed in een notendop!Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Fri, May 05, 2017 13:45:04

Vrijheid: een groot goed in een notendop!

5 mei 2017. Vandaag vieren we in Nederland de bevrijding van de Duitse bezetting in 1945 en ook de bevrijding van het toenmalig Nederlands-Indië. Vandaag staan we ook stil bij de grote waarde van vrijheid, democratie en mensenrechten. Kortom: een bijzondere dag.

Een mooie dag om de vraag te stellen wat vrijheid is. En dan ben ik niet zo benieuwd naar historische, juridische of politieke overwegingen. Neen, wat interessant is, is de vraag: wat is vrijheid voor jou? Hoe ervaar jij vrijheid?

Zelf vind ik niets zo heerlijk dan vrij te zijn van mijn eigen beperkende gedachten en overtuigingen. Niet steeds stil te staan bij wat anderen van mij denken. Om me vrij te voelen om te doen en te laten waar ik zin in heb, natuurlijk in de juiste context en met het oog op de vrijheid van en respect voor anderen. Maar verder onbegrensd. In het hier en nu. Om de keuze te hebben om mij vrij te voelen en blij te zijn. Om te zingen, te dansen, lief te hebben, te leven met de ongedwongenheid en puurheid van een kind. Hoe heerlijk is dat!

Dat - in een notendop edoch groots - is vrijheid voor mij! Wat is vrijheid voor jou?

Blog image



Een emotionele week!Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Sat, April 08, 2017 13:25:33

Een emotionele week!

Niets menselijks is mij vreemd.

Het is zaterdagochtend. Het ziet er buiten een beetje grijs uit en zo is het ook hoe ik me voel. Ik kijk terug op een emotionele week. Niet alleen voor mij. Ik kan me voorstellen voor velen: de gasaanval in Syrië, de bombardementen en gisteren Zweden. Maar ook in de meer persoonlijke sfeer: zo maar uit het niets een sterfgeval, iemand die te horen heeft gekregen ernstig ziek te zijn, iemand anders in het ziekenhuis opgenomen. Ja dat doet mij wat, dat raakt mij.

Of ik daar goed mee omga? Op elk moment? Nee, niet altijd. Meestal lukt het me wel om mijn staat te veranderen die beter past in de context op dat moment. En tegelijkertijd merk ik ook dat ik sneller geïrriteerd raak als bijvoorbeeld een discussie ontstaat over iets dat ik dan in het licht van het grotere geheel als iets onbenulligs ervaar. Dan haal ik nog maar eens diep adem en laat ik het van me afglijden. Niets menselijks is mij vreemd.

Soms is een opstapeling van negatieve gebeurtenissen simpelweg even te veel. Dan heb ik tijd nodig om het te verwerken, te laten bezinken, een plekje te geven. En die tijd neem ik ook, op mijn manier. En wat mij helpt in dat verwerkingsproces is mijn gedachten te laten gaan naar alles en iedereen in mijn leven waar ik dankbaar voor ben. En dat is veel, heel veel! Dat geeft mij rust en kracht. Dat wens ik iedereen!

Blog image

Gelukkig zijn: een keuze!Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Sat, March 18, 2017 12:40:41

Gelukkig zijn: een keuze!

Het voorjaar zit in de lucht en tijdens de voorjaarsschoonmaak kwam ik een oude CD tegen met nummers van deelnemers aan een managementontwikkelingstraining.

Mijn gedachten dwaalden terug naar die zonnige dag! Elke deelnemer moest een lied meenemen. Ik had een nummer meegenomen waar ik heel blij van word. En terwijl ik voor de groep stond, liet ik mij geheel meeslepen door het ritme en zong ik luidkeels mee. Was helemaal in mijn element en intens blij! Bij het aanschouwen van "happy me" kregen de meeste toeschouwers een brede glimlach op hun gezicht terwijl ze meedeinden op de muziek.

Mijn aandacht werd getrokken door twee dames die al fronsend bijna tegelijkertijd zeiden: "Zo gelukkig kan je niet zijn, er moet meer zijn ..." Geheel uit het veld geslagen, reageerde ik ... laten we zeggen weinig compassievol.

Wat maakte toch dat er zo werd gereageerd en belangrijker hoe had ik anders kunnen reageren?

Tuurlijk ook ik maak dingen mee waar ik verdrietig van word en ook ik wil wel eens dat de dingen anders gaan dan ze gaan. Maar gelukkig zijn is toch niet voorwaardelijk. Het is toch niet afhankelijk van je omstandigheden of van wat je bereikt waarna je pas gelukkig kunt zijn. Nee, wat mij betreft is geluk niet een prestatie. Het is een keuze!

En de volgende keer dat mij zoiets overkomt, wil ik het volgende onthouden.

Niets maakt mij gelukkig, totdat ik ervoor kies gelukkig te zijn.
Niemand maakt mij gelukkig, totdat ik besluit om gelukkig te zijn.
Mijn geluk komt niet naar me toe, maar komt uit mezelf.*

Gelukkig zijn: ik heb gekozen!

* naar een citaat van Ralph Marston


Blog image




Tijd!Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Sun, January 29, 2017 11:01:48

Tijd!

Bijna overal waar ik kom en die ik spreek hoor ik wel in een of ander verband, druk, druk, druk. Ja, ik heb het druk! Waarmee dan? Werk, familie, het huis, en … ga zo maar even door.

Hoe verfrissend dat ik laatst iemand hoorde zeggen: Nee hoor, ik heb het niet druk! Ik heb de tijd! En dat kwam uit de mond van een directeur van een bedrijf met 1400 plus personeel.

Wat maakt dan toch dat de één druk en te weinig tijd ervaart en de ander luchtig en met een brede glimlach roept: “Nee hoor, ik heb de tijd!”

Er zijn veel woorden, uitdrukkingen en spreekwoorden met het woord “tijd”. Om een paar voorbeelden te noemen: “altijd”, “de tijd zal het leren”, “komt tijd, komt raad”. Ook kennen we uitdrukkingen die naar de tijd verwijzen, zoals “sinds jaar en dag …”. En voor de liefhebbers, ook in NLP gebruiken we termen als “in time”, “through time”, “timeline”.

Na hoogte, lengte en breedte wordt tijd ook wel de vierde dimensie genoemd. Maar wat is dan tijd?
Laten we in de tijd terug gaan. Uit de Griekse mythologie kennen we Chronos, een mythologisch figuur die de lineaire, meetbare tijd, personifieert. In het Nederlands wordt hij ook wel Vadertje Tijd genoemd. Maar Chronos kent een tegenhanger: Kairos, zoon van Zeus. Kairos is de god van het geschikte ogenblik en van de kwalitatieve tijdsbeleving.

Kwalitatieve tijdsbeleving, tja. Ga zelf maar na. Als kind kon het eeuwen duren voordat het dan eindelijk 5 december was. Terwijl als ik nu terug kijk op een jaar, het jaar wel voorbij lijkt gevlogen. En ja, soms vergeet ik ook de tijd, als ik bij mijn paard ben of verdiept in een goed boek of meegesleept in een spannende film.

Terwijl de klok rustig doortikt, kan je zelf de tijd doen vergeten. Simpelweg, door aandacht, rust en concentratie. Want los van de wetenschap, (relativiteits-)theorieën, mythologie en filosofieën, gaat het erom hoe je zelf de tijd ervaart.

En als je je weer eens druk voelt, haal dan simpelweg diep adem en ontspan. Het zal je verbazen hoe anders het dan voelt. Neem de tijd en neem waar wat er is. Het zal je leiden tot rust, schoonheid, inzicht, vernieuwing en daadkracht. Het biedt kansen voor een doorbraak!

En dan vraag je je wellicht af, waarom zo’n lange tekst om simpelweg diep adem te halen en te ontspannen. Wat zal ik zeggen? Ik heb de tijd!

Blog image

Yuri van Gelder, daar denk ik aan!Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Wed, August 10, 2016 11:20:45

"Homo sum, humani nihil a me alienum puto" - "I am human, and nothing of that which is human is alien to me."

Yuri van Gelder, daar denk ik aan!

Alle berichten, oordelen, speculaties. En ja, ook ik heb oordelen en oordeel.
Niets menselijks is mij vreemd! En ook in deze blog zit een vooronderstelling.

Wat er ook gebeurd is, dit vind ik vooral heel verdrietig, voor Yuri en alle betrokkenen!
Bedenk je eens hoe veel uren, energie, pijn, doorzettingsvermogen, kracht, etc. Yuri in zijn geliefde sport heeft gestoken. Het is bijna niet voor te stellen als buitenstaander. Een finaleplek, een fantastische prestatie, zeg nou zelf. En dan daarvan uitgesloten te worden.
Wat doet dat wel niet met de mens achter de turner?

Wat ik zeg: vooral heel verdrietig.
Wens Yuri heel veel sterkte!

#NVC #empathy #compassie #humaan

smiley





E. de L. uit B. - Een inspiratie!Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Sat, April 23, 2016 18:35:43

E. de L. uit B. – Een inspiratie!

Zingen met het Indisch koor Seni Suara is een passie van mij. Zondagavond maak ik me al gereed voor de repetities die op de maandagavonden plaatsvinden. Ik kijk ernaar uit en oefen me de hele week af en toe geheel de versuffing in tot - zo kan ik me voorstellen - krullende teentjes van de buren. Dit laatste met name in de zomer, wanneer de deuren en ramen wagenwijd open staan smiley.

Ja, ik geniet van de repetities. Behalve de gezelligheid van samen zijn, is het ook hard werken. Zingen is een kunst en zeker in een koor. We oefenen keer op keer de verschillende stempartijen, want we zingen ook nog eens meerstemmig. Dat is nog niet zo gemakkelijk, maar over het algemeen meer dan hilarisch. Nou lezen de meesten van ons ook geen noten, dus alles moet op het gehoor. Onze auditieve en stemkwaliteiten worden daarmee keer op keer op de proef gesteld. Een hele uitdaging voor de verdere ontwikkeling van laten we zeggen “geen gehoor” naar “goed gehoor” smiley. En dat onder de bezielende leiding van onze professionele, geduldige en gelukkig humorvolle dirigent.

En dan als kers op de taart de optredens. We zingen meestal voor Indische/Molukse gezelschappen. Zo hebben we onder meer gezongen tijdens de 70ste herdenking van de bevrijding van Nederlands-Indië in Hilversum, de Masoek Sadja te Bronbeek, Korendag te Voorburg, bij Eugenie op de Waranda te Utrecht en nog veel meer. Heerlijk om te horen hoe onze inspanningen tot prachtig samenzang leiden. Maar bovenal word ik intens blij van de reacties van onze toehoorders en toeschouwers. De ontroering, de blijdschap, de vrolijkheid: dat maakt onze optredens voor mij bijzondere momenten, waar ik dankbaar voor ben.

Tijdens onze optredens ontmoeten we ook hele bijzondere mensen. En een wil ik er vandaag uit lichten. Bij ons laatste optreden tijdens de Indische/Molukse weken van het Rode Kruis bij Hotel IJsselvliedt te Wezep, ontmoetten we een dame van hoge leeftijd E. de L. uit B. Goed gesoigneerd, zoals de meeste Indische dames, was deze dame als een wervelwind van positieve energie, klaar voor een praatje met iedereen, buitengewoon ad rem en met de meest fantastische lach die je je maar kan voorstellen. Zichtbaar genietend zat ze op de bank. Neen niet stil, maar juist swingend en zingend, zichtbaar aan het genieten van onze Indische en Molukse liedjes.

Hoe mooi is het te zien hoe E. de L. zo kwiek en positief in het leven staat. Haar motto: Vrienden moet je verdienen! Ja leeftijd komt misschien met gebreken, maar het is maar net hoe je ermee om gaat. Deze vrouw is een inspiratie, een lichtend voorbeeld hoe je in het leven kan staan en daar heeft leeftijd niets mee te maken.

Blog image















Een lach en een traan!Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Wed, March 09, 2016 17:29:14

Een lach en een traan!

Afgelopen zondag ben ik naar een heel bijzonder feestje geweest. Echt op z'n Indisch: live muziek, dansen en lekker eten. Heel gezellig. De aanleiding van het feestje was echter niet zo plezierig als het vorige doet vermoeden. Het feestje was voor een bijzondere, warme en liefdevolle persoon die naar de verwachting niet meer zo lang te leven heeft. Een dubbel gevoel dus, vreugde en ook verdriet voor het naderende afscheid. Een naderend afscheid uit dit leven, veel te vroeg.

Omringd door familie en lieve vrienden werd Theresa* in het zonnetje gezet. Er werd veel geknuffeld, veel gelachen en ook was er regelmatig een traan. Niet iedereen voelde zich even op zijn gemak met de gedachte aan de aanleiding: de naderende dood. Is zingen en dansen dan wel zo gepast? En anderszins, waarom zou het niet gepast zijn? Ze is nog hier in ons midden en we kunnen nog steeds elke minuut in het hier en nu van haar en elkaar genieten. En hoe mooi dat Theresa in zo'n warme en gezellige ambiance met familie en vrienden samen kan zijn. En toch vloeit er, dit al schrijvende, een traan over mijn wang.

Tijdens het feest ontmoette ik een "oude" vriend. Iemand die ik al langer dan 30 jaar niet meer gezien had. Hoe bijzonder dat (h)echte vriendschap de tand des tijds doorstaat. Uitbundige begroeting en gewoon weer verder waar we meer dan 30 jaar geleden waren gebleven.

De verbinding die we met anderen aangaan in ons leven is soms kort, soms lang, soms hecht, soms oppervlakkig. En ik heb de vaste overtuiging dat een bijzondere warme band niet verdwijnt. Niet bij leven, niet na de dood. Misschien uit het oog, maar niet uit het hart.

En uit die gedachte put ik kracht, van hart tot hart, met een lach en een traan.

* Uit privacy overwegingen is een andere naam gebruikt

Blog image



De tandarts! Mens of monster?Alledaagse dingen!

Posted by Debby Schrijvers van Zenden Fri, March 04, 2016 16:03:58

De tandarts! Mens of Monster?

Gisteren moest ik naar de tandarts. Inmiddels leef ik al weer zo lang dat ik me goed weet te ontspannen, al dan niet met een beetje zelftrance. En omdat ik zo relaxed was, was ik me extra bewust van wat er gebeurde.

Je kent dat wel, je ligt daar op de tandartsstoel en de tandarts hangt zo'n beetje over je heen. Niet bepaald een fijne houding. Maar ach ja tot daar aan toe. Hoe moet de man anders je tanden en kiezen inspecteren. Maar dan komt het. Je mond dient geopend te zijn, anders heeft het natuurlijk weinig zin om daar zo onder dat over jou heen gebogen hoofd te liggen. Vervolgens gaat de beste man je allerlei vragen stellen. Tja ik weet niet hoe jij dat doet, maar ik knik dan maar en probeer met gezichtsuitdrukkingen en hoofdbewegingen wat te antwoorden. En dat gaat eigenlijk alleen als het een gesloten vraag is. "Gaat het?" Knik. Maar oh jee wanneer hij monsterlijke vragen gaat stellen als "Hoe gaat het met het gebit?". Tja uh goed, jij kijkt toch nu in mijn mond, denk ik dan. Geheel ongemakkelijk en onbewust trek ik weinig subtiel één wenkbrauw omhoog en haal ik licht mijn schouders op.

Ik vraag mij dan af of de beste man in de gaten heeft dat alleen al door de lighouding een gelijkwaardig gesprek weinig kans van slagen heeft. En hoe haalt hij het eigenlijk in zijn hoofd om je allerlei vragen te stellen, terwijl hij verwacht dat je je mond wagenwijd open houdt. Allerlei vragen schieten dan door mijn hoofd. Hij zal toch zelf ook wel eens in die tandartsstoel moeten zitten bij een collega? Hij moet dan toch weten dat als je daar ligt met je mond open, je letterlijk niet verder komt dan een mond vol tanden. Zijn die 10-minuten bezoekjes dan inmiddels zo lopende band geworden dat hij zich totaal niet meer kan verplaatsen in de persoon? Ja en overigens: kan ik me verplaatsen in de tandarts en hoe zou ik dat dan anders doen?

De crux bij elke interactie is je kunnen verplaatsen in de ander. Hoe veel gemakkelijker wordt het dan om echt met elkaar te communiceren en met elkaar in verbinding te zijn. Dat vraagt bewust zijn van de situatie en bewust zijn in de situatie. Elke keer weer. En acteren of reageren we niet allemaal wel eens onbewust, ons totaal niet realiserend wat dat met de ander doet.

Ach niets menselijks is ons vreemd, ook voor de tandarts niet!


Blog image